Nie wydaje mi się, abyście przyjmowali kiedyś rady od narkomana i alkoholika. Przecież cóż mądrego na temat naszych marnych egzystencji może powiedzieć człowiek, którego dieta oprócz wymienionych używek uzupełniona była papierosami – a jego rozkład dnia wyglądał tak. Pierwsze, co przychodzi do głowy, to stwierdzenie, że niewiele. I pewnie w 90% przypadków byłaby to prawda. Rzecz jednak w tym, że Hunter S. Thompson nie był pierwszym lepszym zaćpanym nieznajomym. Był niezwykłym pisarzem, który miał swoje słabości. Żył tak jak chciał, więc odkładając używki na bok, był źródłem inspirujących rad. I to nawet jeszcze przed tym, jak zyskał sławę.

Wiedział o tym jego przyjaciel, Hume Logan, który w 1958 roku zapytał przyszłego pisarza o to, jak odnaleźć sens w życiu. Pytanie trudne, niektórzy twierdzą, że przy okazji tak banalne, że aż wstyd je zadawać. Być może, ale niech rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie zapytał o to, jak i po co żyć? Hume nie widział w tym nic złego i napisał do przyjaciela list. Hunter list otrzymał, przeczytał, przemyślał odpowiedź i odpowiedział w sposób niezwykle inspirujący i skłaniający do myślenia.

O tak

April 22, 1958

57 Perry Street

New York City

Dear Hume,

You ask advice: ah, what a very human and very dangerous thing to do! For to give advice to a man who asks what to do with his life implies something very close to egomania. To presume to point a man to the right and ultimate goal — to point with a trembling finger in the RIGHT direction is something only a fool would take upon himself.

I am not a fool, but I respect your sincerity in asking my advice. I ask you though, in listening to what I say, to remember that all advice can only be a product of the man who gives it. What is truth to one may be disaster to another. I do not see life through your eyes, nor you through mine. If I were to attempt to give you specific advice, it would be too much like the blind leading the blind.

“To be, or not to be: that is the question: Whether ’tis nobler in the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune, or to take arms against a sea of troubles … ” (Shakespeare)

And indeed, that IS the question: whether to float with the tide, or to swim for a goal. It is a choice we must all make consciously or unconsciously at one time in our lives. So few people understand this! Think of any decision you’ve ever made which had a bearing on your future: I may be wrong, but I don’t see how it could have been anything but a choice however indirect — between the two things I’ve mentioned: the floating or the swimming.

But why not float if you have no goal? That is another question. It is unquestionably better to enjoy the floating than to swim in uncertainty. So how does a man find a goal? Not a castle in the stars, but a real and tangible thing. How can a man be sure he’s not after the “big rock candy mountain,” the enticing sugar-candy goal that has little taste and no substance?

The answer — and, in a sense, the tragedy of life — is that we seek to understand the goal and not the man. We set up a goal which demands of us certain things: and we do these things. We adjust to the demands of a concept which CANNOT be valid. When you were young, let us say that you wanted to be a fireman. I feel reasonably safe in saying that you no longer want to be a fireman. Why? Because your perspective has changed. It’s not the fireman who has changed, but you. Every man is the sum total of his reactions to experience. As your experiences differ and multiply, you become a different man, and hence your perspective changes. This goes on and on. Every reaction is a learning process; every significant experience alters your perspective.

So it would seem foolish, would it not, to adjust our lives to the demands of a goal we see from a different angle every day? How could we ever hope to accomplish anything other than galloping neurosis?

The answer, then, must not deal with goals at all, or not with tangible goals, anyway. It would take reams of paper to develop this subject to fulfillment. God only knows how many books have been written on “the meaning of man” and that sort of thing, and god only knows how many people have pondered the subject. (I use the term “god only knows” purely as an expression.) There’s very little sense in my trying to give it up to you in the proverbial nutshell, because I’m the first to admit my absolute lack of qualifications for reducing the meaning of life to one or two paragraphs.

I’m going to steer clear of the word “existentialism,” but you might keep it in mind as a key of sorts. You might also try something called “Being and Nothingness” by Jean-Paul Sartre, and another little thing called “Existentialism: From Dostoyevsky to Sartre.” These are merely suggestions. If you’re genuinely satisfied with what you are and what you’re doing, then give those books a wide berth. (Let sleeping dogs lie.) But back to the answer. As I said, to put our faith in tangible goals would seem to be, at best, unwise. So we do not strive to be firemen, we do not strive to be bankers, nor policemen, nor doctors. WE STRIVE TO BE OURSELVES.

But don’t misunderstand me. I don’t mean that we can’t BE firemen, bankers, or doctors — but that we must make the goal conform to the individual, rather than make the individual conform to the goal. In every man, heredity and environment have combined to produce a creature of certain abilities and desires — including a deeply ingrained need to function in such a way that his life will be MEANINGFUL. A man has to BE something; he has to matter.

As I see it then, the formula runs something like this: a man must choose a path which will let his ABILITIES function at maximum efficiency toward the gratification of his DESIRES. In doing this, he is fulfilling a need (giving himself identity by functioning in a set pattern toward a set goal), he avoids frustrating his potential (choosing a path which puts no limit on his self-development), and he avoids the terror of seeing his goal wilt or lose its charm as he draws closer to it (rather than bending himself to meet the demands of that which he seeks, he has bent his goal to conform to his own abilities and desires).

In short, he has not dedicated his life to reaching a pre-defined goal, but he has rather chosen a way of life he KNOWS he will enjoy. The goal is absolutely secondary: it is the functioning toward the goal which is important. And it seems almost ridiculous to say that a man MUST function in a pattern of his own choosing; for to let another man define your own goals is to give up one of the most meaningful aspects of life — the definitive act of will which makes a man an individual.

Let’s assume that you think you have a choice of eight paths to follow (all pre-defined paths, of course). And let’s assume that you can’t see any real purpose in any of the eight. THEN — and here is the essence of all I’ve said — you MUST FIND A NINTH PATH.

Naturally, it isn’t as easy as it sounds. You’ve lived a relatively narrow life, a vertical rather than a horizontal existence. So it isn’t any too difficult to understand why you seem to feel the way you do. But a man who procrastinates in his CHOOSING will inevitably have his choice made for him by circumstance.

So if you now number yourself among the disenchanted, then you have no choice but to accept things as they are, or to seriously seek something else. But beware of looking for goals: look for a way of life. Decide how you want to live and then see what you can do to make a living WITHIN that way of life. But you say, “I don’t know where to look; I don’t know what to look for.”

And there’s the crux. Is it worth giving up what I have to look for something better? I don’t know — is it? Who can make that decision but you? But even by DECIDING TO LOOK, you go a long way toward making the choice.

If I don’t call this to a halt, I’m going to find myself writing a book. I hope it’s not as confusing as it looks at first glance. Keep in mind, of course, that this is MY WAY of looking at things. I happen to think that it’s pretty generally applicable, but you may not. Each of us has to create our own credo — this merely happens to be mine.

If any part of it doesn’t seem to make sense, by all means call it to my attention. I’m not trying to send you out “on the road” in search of Valhalla, but merely pointing out that it is not necessary to accept the choices handed down to you by life as you know it. There is more to it than that — no one HAS to do something he doesn’t want to do for the rest of his life. But then again, if that’s what you wind up doing, by all means convince yourself that you HAD to do it. You’ll have lots of company.

And that’s it for now. Until I hear from you again, I remain,

your friend,

Hunter

List umieszczam w oryginale, bo nie chcę swoim tłumaczeniem wykoślawić słów człowieka, który już w wieku 20 lat miał więcej talentu niż ja. Postaram się jednak zreferować Wam to, co z tego listu jest najważniejsze. W punktach, co byście mogli potem wrzucać to na inspirujące memy, które zdobędą w social mediach więcej lajków niż ten tekst.

Narkotyki i pisarze

Kadr z filmu „Las Vegas Parano” reż. Terry Gilliam. Depp jako Raoul Duke, czyli Hunter S. Thompson

Droga ma znaczenie

Często popełniamy jeden podstawowy błąd. Zamiast usiąść i myśleć nad celem podejmujemy działania, które mają nas gdzieś zaprowadzić, ale nie do końca wiemy gdzie. Jesteśmy rozczarowani, więc postanawiamy coś zmienić w swoim życiu, ale przy okazji zapominamy, że najpierw powinniśmy podjąć decyzję jak chcemy żyć, a dopiero później zabrać się za zmiany, które nas do tego celu zaprowadzą. Często zmieniamy też rzeczy, które nigdzie nas nie prowadzą, nie mają większego znaczenia. Dlatego pamiętajcie, najpierw spokojne określenie swojej drogi w życiu i tego, jak ono powinno wyglądać, a później określenie tego, co zmienić, aby ten cel osiągnąć. Opracował nawet formułę, która może w tym pomóc:

Człowiek powinien wybrać drogę, która pozwoli jego umiejętnością na maksymalnie efektywne zmierzanie do spełnienia naszych pragnień.

Cel ma do Ciebie pasować, a nie Ty masz dopasować się do celu

Thompson stwierdza, że my nie powinniśmy chcieć zostać strażakiem czy bankierem. Zawsze powinniśmy dążyć do tego, aby być przede wszystkim sobą. To zdanie oczywiście brzmi banalnie, dlatego już wyjaśniam. Wyobraźmy sobie sytuację, że myślimy nad swoją drogą zawodową. Zadajemy sobie fundamentalne pytanie o to, kim chcemy być. Pytanie trudne, bo przecież jak ten biedny nastolatek, który ma blade pojęcie o życiu ma podjąć decyzję, która mu to życie zdefiniuje. Każdy przez to przechodzi, ale tylko część z nas faktycznie odnajdzie siebie w tym, co robi. Bo Thompson zaznacza, że nie ma nic złego w byciu strażakiem, o ile faktycznie chcemy nim być i to nas wyraża. Stąd to cele mają pasować do nas, a nie odwrotnie.

Hunter S. Thompson

Być cool jak Hunter/Fot. T. Young, Flickr.com (https://www.flickr.com/photos/thegoldencalf/3139738652)

Szukajmy i ryzykujmy

Hunter S. Thompson nie bał się ryzykować. Jego eksperymenty z narkotykami wynikały głównie z ciekawości. Gdzie zaprowadzą go kolejne substancje. Co zobaczy, jak się poczuje. Oczywiście nie namawiam nikogo do brania narkotyków, ale najgorsze co można zrobić, to zabić w sobie potrzebę poznawania nowych rzeczy. Uznanie, że stabilizacja zawsze daje szczęście może ostatecznie zaprowadzić nas w ślepy zaułek. Nie ma w niej nic złego, o ile nie wrastamy w swoją strefę komfortu tak bardzo, że nawet przez myśl nam nie przejdzie np. zmiana pracy. Ryzyko w życiu też jest potrzebne, bo to ryzyko często przypomina nam o tym, jak ekscytujące potrafi być nasze życie.

Tu dochodzi też kwestia podjęcia decyzji. Thompson stwierdza, jaka jest przepaść między rozglądaniem się za czymś nowym, patrzeniem na możliwości, a faktycznym podjęciem decyzji. Nikt nie podejmie ich za nas. Jednocześnie musimy pamiętać o tym, że jeżeli wszystkie dostępne opcje nie są tymi, które do nas pasują to nie powinniśmy się okłamywać, trzeba szukać dalej i pójść drogą, która w pełni do nas pasuje. I z tym nie powinniśmy się ociągać, bo odkładanie decyzji w czasie sprawia, że tracimy kontrolę i ostatecznie wiele z nich podejmujemy tylko pod wpływem okoliczności, będąc do czegoś zmuszeni.

Tylko debil nie zmienia poglądów

No i krowa. I pewnie niektórzy ludzie. Czasami zastanawiam się skąd parcie na to, aby wszędzie wciskać obiektywizm. Musisz spojrzeć obiektywnie na świat, musisz być jak dziennikarz. No właśnie w tym rzecz, że nie musisz. Obiektywizm – ten pełny, a nie jego zręby – to mrzonka. Trzeba być krytycznym, trzeba zajmować stanowisko, trzeba w końcu myśleć. Dyskutować i gdy uznamy, że się myliliśmy zmienić swój punkt widzenia. Na tym bazowało dziennikarstwo Thompsona i tak też radzi nam patrzeć na świat. Ma to zastosowaniu nawet podczas czytania jego listu i rad. Przecież nikt nie twierdzi, że to jest jedyna prawda. Objawiona.

Czasem po prostu dajmy się ponieść

Ta rada jest niezwykle krótka. Choć dążenie do jasno wyznaczonego celu jest ważne, to czasami po prostu musimy dać się ponieść. Płynąć z prądem, świadomie lub nie.

Można się z tym zgadzać lub nie. Można uznać, że to banały. Pewnie tak, ale ja lubię przypominać o banałach, bo często w tym ciągłym ich wytykaniu zapominamy o tym, dlaczego ktoś kiedyś uznał je za istotne. Można w końcu przeczytać całość raz jeszcze, przemyśleć i zrewidować swój punkt widzenia. Hunter S. Thompson pewnie i tak ma to wszystko w dupie i właśnie polewa kolejną kolejkę Lemmy’emu i Davidowi.

Źródło listu: Openculture.com

Źródło zdjęcia tytułowego: Deviantart

Przeczytaj:

Przyzwyczajenia i dziwactwa słynnych pisarzy 10 najdroższych książek na świecie
  • Krystian

    Aż nasuwa się pytanie: czy sam stosujesz się do w.w. rad? 😀

    • Nie jestem zwolennikiem pełnego oddawania się jednej drodze, ale jego rady do mnie trafiają i siłą rzeczy staram się działać w zgodzie z nimi 🙂